Zarządzanie nieruchomosciami
A ponieważ wszystko co robię, robię już porządnie, więc wyruszyłem wprost do Ameryki. Tak więc tylko stary Wrangel jest winien temu, że pan mnie tu spotkał!
— Jestem mu za to bardzo wdzięczny, bo podoba mi się pan — zapewnił grubas kiwając przyjaźnie głową.
— Tak? Naprawdę? No, ja też od razu poczułem do pana jakąś sympatię, i to nie bez powodu. Po pierwsze nie jest pan żadnym draniem, po drugie i ja nim nie jestem, i tak oto po trzecie możemy być zupełnie dobrymi przyjaciółmi.
W przyszłości jednak rozwój genomiki pozwoli firmom farmaceutycznym bardzo dokładnie dopasowywać leki do profilów genetycznych pacjentów i w dużym stopniu zmniejszyć ich działania niepożądane. Osoby flegmatyczne będą mogły się ożywić, zamknięte w sobie - otworzyć na świat; będzie można mieć inną osobowość na środę, a inną na weekend. Nie będzie już usprawiedliwienia dla depresji czy smutku, nawet „normalnie” zadowoleni z życia ludzie będą mogli stać się szczęśliwsi bez groźby uzależnienia, kaca czy uszkodzenia układu nerwowego.
W drugim scenariuszu postęp w badaniach nad komórkami macierzystymi pozwoli naukowcom odtworzyć praktycznie każdą tkankę naszego ciała, w związku z czym średnia długość życia znacznie przekroczy 100 lat.
Zasłużyłem na policzek. No, niech się Bóg nade mną zlituje, gdy
zarządzanie nieruchomosciami kapitan dowie się o tym. Jednak tobie chłopcze należą się splendory. Zbliż się, niech ozdobię twój kapelusz trofeum myśliwskim!
Według zwyczajów myśliwskich, nagrodę, czyli gałązkę z drzewa liściastego, przyczepiono Robertowi do kapelusza na znak, że upolował zwierza.
Kurt pod śniegiem poszukał gałązki, z której liście nie spadły i chciał zdjąć kapelusz z głowy Roberta, by go ozdobić, lecz chłopiec cofnął się z twarzą wyrażającą zacięty opór.
— Nie potrzebuję tej nagrody! — rzekł.
— Dlaczego nie?
— Mówiłeś mi zawsze, że jest ona oznaką honorową.
— Jest ona nią w tym wypadku rzeczywiście.
— Lecz odznaka ta należy się tylko temu, którego honor nie jest naruszony.
— Do stu tysięcy diabłów, nie mogę cię chłopcze pojąć! Spodziewam się, że twój honor nie jest tknięty! A może to nieprawda?
— Powiedz, czy może mówić o honorze ten, kto bezkarnie pozwala się obrażać, hę?
Mały, pięcioletni chłopczyna przybrał tak groźną postawę, jakby chciał wyzwać strzelca na pojedynek.
— Czyli, że ciebie obrażono? — zapytał zdumiony Kurt.
— Tak.
— A któż cię obraził?
— Ty, a ja nie zniosę na sobie takiej plamy.
— A w jaki sposób cię obraziłem?
— Nie nazwałeś mnie może żółtodziobem, hę? Ty! Ty! Ty sam strzelasz jak prawdziwy żółtodziób!
Wszystkim chciało się śmiać na widok wybuchu dziecinnego gniewu, pohamowali jednak swą wesołość, gdyż Kurt zachował powagę.
Ormianka pracowita pewnie oznacza silne przekonania.